Naema Tahir is n van de bekendste schrijfsters van dit ogenblik. Ze is dochter van Pakistaanse ouders, pendelde erg vaak tussen Engeland, Nederland, Nigeria,en Straatsburg. Ze kenmerkt zichzelf als kosmopoliet. Op de vraag wie ze is en met welke culturen ze zich verbonden voelt antwoordt ze dat ze dagelijks a la carte kiest waar ze wil bijhoren. Om de verwarring tussen de nationaliteiten tot rust te brengen, ging ik me verdiepen in mijn geloof, mijn enige constante en begon ik te schrijven.

Ook Saddie Choua, sociologe, filmmaakster en schrijfster, heeft een aparte identiteitsbeleving. Ze vertelt dat ze zich in het buitenland meer Marokkaanse voelt, maar ook in Bree, haar thuisstad, voelt ze zich niet thuis. Ik ben een vreemdeling, hier en daar!

'Leed vervangen'

Wat willen de dames vertellen met hun werk? Tahir: Toen ik na mijn rechtenstudie ging werken in Frankrijk , weliswaar zonder kennis van het Frans, voelde ik voor het eerst hoe buitengesloten mijn ouders zich moeten gevoeld hebben. Ik had de drang om dat leed van de eerste generatie allochtonen te vervangen. Als je de taal niet kent , ben je tweederangsburger. Je doet niet mee.

Cultuur of godsdient?

Meryem Kanmaz vraagt zich of hoe het zit met de link tussen cultuur en religie. Het is een onduidelijke lijn. Als we 'Pakistan' zeggen, zeggen we dan ook onrechtstreeks 'islam'. In welke mate zijn deze twee begrippen met elkaar vervlochten? Tahir haalt het voorbeeld aan van de vrouwenbesnijdenis. Deze wordt door vele moslims gezien als een cultuurgebruik, ze zijn ervan overtuigd dat de islam zuiver is en dat zulke schendingen niet aangemoedigd worden door de Koran. Maar zelfs de Koran op zich is al een culturele uiting, zegt ze. Het gebruik van een menselijke taal, het Arabisch, voor een goddelijke openbaring maakt dat de islam ook een cultuur is.

Gelijke rechten belangrijker

Het multicultureel debat gaat ook over mij, zegt ze. Als ik ergens in een krant lees dat allochtonen falen om Nederlands te leren, raakt mij dat. Ik voel de verplichting om na te denken en te schrijven over wat er in mijn microkosmos gebeurt. Choua wordt ook door het maatschappelijk debat geraakt. Het heeft invloed op wat je doet, zegt ze. Soms ervaar ik een soort van censuur omdat je ergens een stelling moet innemen. Op de vraag of ze feministe is, antwoordt Choua: Natuurlijk. Als er nog een achterstand is, vind ik dat er voor mag gevochten worden. Emancipatiebewegingen gaan hand in hand, gelijke rechten vind ik belangrijk, belangrijker dan de multiculturele samenleving. Ze typeert zichzelf als feministe, anti-raciste en pacifiste.

'Evrouwciperen'

In tegenstelling tot Choua bekijkt Tahir het feminisme negatief. Feminisme is een beladen term en houdt impliciet in dat je mannen haat en dat je als vrouw onsuccesvol bent. Een vrouw moet niet 'emanciperen', maar 'evrouwciperen'. Moslimvrouwen gaan niet uit het principe van gelijkheid, maar gelijkwaardigheid aan de man. De accenten zijn gewoon verschillend, het feit dat de vrouw meer thuis is, in haar natuurlijke positie, is een taboe om te zeggen in de Westerse wereld. Het feminisme in Nederland is beslagen, vrouwen moeten mannen zijn om zich te doen gelden, zegt ze. Voor mij mogen vrouwen nog 'vrouw-zijn', delicaat en sensueel zijn,..

Voor of tegen hoofddoeken?

Over moslimfeminisme, vrouwen met hoofddoek die feministisch beweren te zijn, verhoudt Tahir zich deels positief. Ze vindt het interessant maar ze is absolute voorstander van het hoofddoekenverbod. Ze vindt de hoofddoek onacceptabel op een openbare school of bij een functie als rechter bijvoorbeeld. Als je toch perse een hoofddoek wilt dragen, moet je maar uitwijken naar bijzondere islamscholen. Moslims moeten leren dat ze in een cultuur zitten waar een inperking van de religieuze vrijheid is.

Choua is daarentegen overtuigd tegenstander van het hoofddoekenverbod. Als er dan toch godsdienstvrijheid is, mag je toch wel een hoofddoek dragen. Adolescenten moeten de kans krijgen om hun identiteit te volgen. Volgens haar ontbreekt er sereniteit in het debat. Ik wil geen debat zoals het nu wordt gevoerd. Nu wordt het gecriminaliseerd.

De avond werd georganiseerd door de bibliotheek van Genk, Rataplan vzw en het cultuurcentrum van Mechelen. Het hele gebeuren verliep in het kader van een projectreeks rond diversiteit en interculturaliteit en ook in het licht van de internationale wereldvrouwendag op 8 maart.

2010 Stampmedia - Fatmagl Dinc en Hasna Ankal
foto StampMedia - Boumediene Belbachir

Moslimas in de journalistiek

Ook in Nederland kampt men met de problematiek dat allochtone jongeren zich niet aangesproken voelen om te werken in de media. De drempel ligt te hoog. Esmee, Jihad en Hajar zijn van Marokkaanse afkomst en presenteren het Nederlandse programma De Meiden Van Halal. Jihad: Wij zijn de eerste moslimas in Europa die jonge allochtonen stimuleren om een carrire te maken in de media.

Normale dames

Tijdens een stage bij de lokale radio ATV in Amsterdam ontmoette Esmee regisseur Jan Kooiman. Hij bood een luisterend oor en volgde hun activiteiten mee op de voet. De meiden waren al langer bezig met het opzetten van debatten. Nu kwam daar enkel op de achtergrond een draaiende camera bij. Wij zijn niet zelf naar de media toe gestapt, omdat we niet op zoek waren naar het maken van een programma. We wilden vooral een andere kant van de moslims laten zien. Met ons programma De Meiden Van Halal zien kijkers dat we normale dames zijn onder onze sluier. Het doet er niet toe dat wij moslimas zijn, benadrukt Esmee.

Media en multiculturalisme

De Meiden Van Halal onderstrepen dat de Nederlandse mediakanalen vaak niet open staan voor jonge allochtonen. Dat komt doordat de meerderheid van de bevolking zich wantrouwig opstelt tegenover moslims, zegt Hajar. De kloof tussen moslims en niet moslims is dieper geworden naar aanleiding op de moord van Theo Van Gogh, die vermoord werd door een moslim.

Beeldvorming van allochtonen

Daarnaast is de aandacht van de media voor allochtonen gering. Wanneer er berichtgeving in de kranten verschijnt is het doorgaans negatief. Hierdoor kampen jonge allochtone reporters met onzekerheid en vooroordelen. En omdat er te weinig allochtonen presenteren denken jongeren dat ze niet worden aangenomen, benadrukt Jihad.

Positieve discriminatie

Niet alleen de media draagt schuld, ook scholen moeten allochtonen meer zelfvertrouwen aanbrengen. Wij zijn tegen positieve discriminatie maar als de media geen weerspiegeling is van de samenleving dan kunnen we alleen maar concluderen dat er een probleem is met die media, aldus Esmee.

Mediamacht

Voor De Meiden Van Halal is de tijd gekomen om vooroordelen uit te vlakken. En moslims zelf moeten ook opstaan voor de media, vindt Esmee. Terwijl de witte mannen in de media die geen affiniteiten hebben met allochtonen zich meer moeten open stellen.

Ook Hajar vindt de media te wit, het nieuws zou anders zijn als een redactie bestaat uit mensen met verschillende achtergronden en kleuren. Wie weet wordt het nieuws daardoor objectiever?

Vooroordelen

Het programma, De Meiden Van Halal bereikt niet alleen allochtonen maar heeft ook een groot succes bij autochtonen. We bekijken ernstige onderwerpen uit een ander perspectief, zegt Jihad. Daarom ontvangen we negatieve en positieve reacties van gelovigen maar ook van ongelovigen. Die lelijke doeken, wat moeten die rond het hoofd? Zijn die meiden moslims aan het rekruteren?, Esmee: waar we trots op zijn is dat onze vriendenkring, die te kampen heeft met vooroordelen, zo positief reageerde.

Leerschool

De meiden hebben op voorhand geen cursus gevolgd. En van onze sterke punten is dat mensen ons kunnen zien zoals we zelf zijn. Soms zien de beelden er slordig uit. We maken ruzie als het nodig is. We zijn spontaan en vooral nieuwsgierig naar diverse verhalen. Met of zonder hoofddoek, in de media leer je vanzelf wel, zeggen de drie meiden in koor.

2009 StampMedia Nancy Verresen

VIDEO: http://www.youtube.com/watch?v=6A6TzYk2LUo

De verkiezingsstrijd is losgebarsten. Overal in het straatbeeld duiken affiches op met allerhande leuke slogans. Meestal geldt nog steeds de term ‘less is more’. Partijen proberen ons duidelijk te imponeren met korte, maar krachtige zinnen. Steeds verbaast het me hoe al die reclameborden in ons straatbeeld elk een verhaal met zich kunnen meedragen. Wanneer je eens grondig kijkt hoe al die affiches laag na laag over elkaar gekleefd zijn, kan je werkelijk ontleden wat er de voorbije dagen allemaal gaande was. Elkaars affiches laten verdwijnen achter exemplaren van het eigen huis is een nationale sport geworden. Wanneer je die reclameborden bekijkt, zou je denken dat er een heuse minioorlog aan de gang is tussen onze politieke partijen. Het mysterieuze is dat je nooit te zien krijgt wie diegene zijn die de affiches daadwerkelijk opkleven. Gebeurt dit eigenlijk wel overdag? Wie weet heb je overal in België van die hoofdkwartieren waar men strategisch uitdoktert waar welke partij zal overheersen op papier.

Er zijn affiches die duidelijk inspelen op onze emoties. Je mag natuurlijk niet vergeten dat het niet zomaar affiches zijn met een zelfbedachte slogan. Waarschijnlijk zit daar een heel team van experts achter die het psychologisch aanpakken. Want wie zwicht er niet voor een onschuldig kind met zoveel uitstraling? Jammer alleen dat het VB de mensen aanspreekt met de slogan ‘Dit is ONS land’. Ik dacht dat politiek er was om samen naar oplossingen te zoeken. Naar constructieve oplossingen die dan leiden naar een land voor iedereen.

Dan heb je er ook die sterk inspelen op wat ons het laatste jaar vooral parten heeft gespeeld: de economische crisis. CD&V pakt uit met ‘Sterk in moeilijke tijden’. Waarschijnlijk zal dat de mensen wel een beetje geruststellen en een gevoel van veiligheid bieden. Maar zal de CD&V dat dan ook daadwerkelijk kunnen waarmaken?

Ik denk dat velen onder ons het vertrouwen in de politiek wat kwijt zijn. Toch lijkt men een ietwat afwachtende houding aan te nemen. Men wil niet pessimistisch zijn maar hoge verwachtingen creëren is ook geen optie. Want op je favoriete partij stemmen, die dan hopelijk de meerderheid haalt, wil nog niet zeggen dat de beloofde agendapunten gerealiseerd zullen worden. Meestal gaat daar nog een lange tijd over voordat de eerste echte stapjes gezet worden. We hebben allemaal wel eens dat gevoel dat we aan het lijntje gehouden worden.
Ach, “geduld is een schone deugd” zeggen ze hier bij ons in Antwerpen.

© 2009 – StampMedia – Amina Belorf

www.stampmedia.be

Maar wat doet deze Antwerpenaar wanneer zijn publiek haar roes uitslaapt tijdens de week? Dan vervangt Merdan zijn platen door handboeken en zijn draaitafel door een lessenaar. Als leerkracht geschiedenis en Nederlands aan het SISA in Antwerpen, dient hij een totaal ander publiek. Een publiek dat niet luistert naar zijn bonkende beats, maar naar wat de Franse Revolutie betekend heeft voor onze maatschappij.

Merdan Taplak: een dubbelleven toont het contrast tussen de twee werelden waarin Merdan Taplak zich dagelijks bevindt.

-> Bekijk de reportage op: http://www.youtube.com/watch?v=kLvVMEbV84A

‘Maar de bronnen van de zeebodem zijn niet eindeloos’, waarschuwt de regisseur. ‘Marokko moet zich daar bewust van worden. Want als de zaken blijven doorgaan zoals nu, kunnen we tegen 2048 wilde vis vergeten. Wij zullen het moeten stellen met visteelt. En dan moeten we voedsel produceren. Om één kilo voedsel te maken, hebben we zeven kilo vis nodig. Een vicieuze cirkel dus’.

Omdat de documentaire het verhaal niet aan iedereen kan vertellen, schakelt Jawad Ghalib in zijn nieuw werk over op fictie. ‘Ik wil de boodschap via een komedie doorgeven’, zegt hij.

‘Komedie maakt het mogelijk om ook gevoelige thema’s zoals religie te behandelen.’ Een onderwerp dat hij in 1997 al in zijn eerste documentaire –over de religieuze verhoudingen in India– aangesneden heeft. Maar ook de illegale immigratie, een andere facet van de globalisering, vindt Ghalib een interessant onderwerp. Hij is bijzonder fier op zijn documentaire EL Ejido. The Law of Profit, over de illegale immigranten die in de serres in het zuiden van Spanje in erbarmelijke omstandigheden werken en leven. De documentaire viel op internationale festivals in de prijzen en haalde de hoogste kijkcijfers op Arte.

Nu wil Jawad Ghalib het verhaal vertellen van de gelukzoekers die op een bijzonder grove  manier opgelicht worden door mensensmokkelaars in het noorden van Marokko. Ze worden vervoerd in kleine bootjes met de bedoeling de Middellandse Zee over te steken. In plaats daarvan maken de mensensmokkelaars toertjes op zee om hen enkele kilometers van de plaats waar ze opgehaald werden te deponeren. 
 
Jawad werkt in Molenbeek, maar met de Molenbekenaars heeft hij geen contact. Ook de situatie van de minderheden of de verhoudingen tussen de gemeenschappen hier kent hij niet erg goed –dat komt omdat hij vooral met mondiale thema’s bezig is. Daar is zoveel over te doen dat hij gewoon de tijd niet heeft om hier een kijkje te gaan nemen.

In Brussel zit Jawad Ghalib in een comfortabele situatie. ‘Ik zit als het ware in het centrum van de wereld. Van hieruit trek ik gemakkelijk naar alle hoeken van de wereld, naar Singapore, India, Zuid-Afrika en Madagaskar.’ De regisseur beseft dat hij in zijn wijk een “vreemdeling” is. En neen, hij denkt er niet aan om naar Marokko terug te keren. ‘Ik ben overal vreemdeling maar overal voel ik me thuis.’

WAT? Moussem, dat zeven jaar geleden startte met twee festivals per jaar, is sinds 1 januari 2008 een volwaardig kunstencentrum met een permanente werking. De vzw heet voluit Moussem Nomadisch Kunstencentrum. Mohamed Ikouban staat er aan de leiding.
DOELPUBLIEK? Ikouban: ‘Onze activiteiten staan open voor het reguliere publiek van de huizen waar we actief zijn. Daarnaast doen we een extra inspanning om een allochtoon publiek aan te trekken. En dat doen we vooral via muziek, wat bij hen gemakkelijker aanslaat dan bijvoorbeeld hedendaagse kunst.'
PROGRAMMATIE? ‘De artistieke kwaliteit komt voor ons op de eerste plaats. Maar we houden wel rekening met ons beoogde publiek. Vandaar de grote variatie in het programma.’
VERLANGLIJSTJE? ‘De Irakees Kadem Assaher. Hij is voor mij de artiest bij uitstek die de Arabische klassieke muziek toegankelijk heeft gemaakt. Assaher combineert hedendaagse muziek met klassieke poëzie van topklasse. Daardoor valt het verschil tussen populair en elitair weg zonder dat dit ten koste gaat van de artistieke kwaliteit van wat hij brengt.’
KASSA KASSA? ‘Twintig procent zijn inkomsten die we zelf genereren en tachtig procent zijn subsidies. Sponsors vinden, blijft een moeilijke zaak.’
VRAAG AAN DE MINISTER? ‘Vlaams Minister van Cultuur Bert Anciaux heeft geweldig werk verricht. Hij heeft het budget voor cultuur fors verhoogd en zijn diversiteitsbeleid is een belangrijke evolutie in de culturele sector. Ik vraag hem dan ook dat hij zijn belofte houdt en tien procent van zijn budget voorbehoudt voor projecten rond diversiteit. Mijn vrees is dat als diversiteit in de komende regering niet zo prioritair blijft er heel weinig initiatieven uit de sector zullen komen.’

Istanbul Ekspres

WAT? Istanbul Ekspres is uitgegroeid tot één van de belangrijkste referentiepunten voor de Turkse muziek, niet alleen in Vlaanderen maar in de hele Benelux. Istanbul Express wordt georganiseerd door intercultureel centrum de Centrale in Gent. Attila Bakiroglu is de artistieke leider.
DOELPUBLIEK? Bakiroglu: ‘Breed. Uiteraard mikken we op de mensen van Turkse afkomst. Wij bereiken hen met onze traditionele Turkse folk-programmatie. Het westerse publiek komt voornamelijk voor de Turkse klassieke muziek.’
PROGRAMMATIE? ‘Vertrekpunt is altijd het eigen artistieke referentiekader. Maar omdat we ook de etnische culturele diversiteit in de stad Gent als uitgangspunt nemen, houden we rekening met de interesses van het publiek, uiteraard zonder dat dit ten koste gaat van de artistieke kwaliteit.’
VERLANGLIJSTJE? ‘Kadres Türküler staat met stip bovenaan mijn verlanglijstje. Het is een ensemble van tien muzikanten en zes dansers die de multiculturaliteit van Turkije als uitgangspunt hanteren voor de uitbouw van hun repertoire. Kadres Türküler slaagt er bovendien in om met het repertoire een nieuwe synthese tot stand te brengen van traditionele en hedendaagse muziek.’
KASSA KASSA? ‘De financiering bestaat voor zestig procent uit overheidssubsidies. Veertig procent komt uit de verkoop van toegangstickets.’
VRAAG AAN DE MINISTER? ‘Keur het dossier goed dat de Centrale heeft ingediend voor meerjarige werkingsubsidies voor de periode 2010-2011. Het is vitaal voor de werking van Istanbul Express.

Platform 0900

WAT? Platform 0900 wil aantonen dat er op artistiek vlak een ander Turkije bestaat dan we gewoon zijn. Mesut Arslan is de artistieke leiderDOELPUBLIEK? Arslan: ‘Ik wil dat iedereen de Turkse hedendaagse kunst leert kennen. Hedendaags betekent niet westers en kan in verschillende vormen tot uiting komen naargelang de plaats waarin het tot stand komt. Het aantrekken van een publiek van Turkse afkomst lukt ons aardig, al blijft het veel inspanningen vragen.’PROGRAMMATIE? ‘Onze eigen artistieke smaak is bepalend. Het kan gewoon niet anders. We brengen iets nieuws dat veel mensen niet kennen.’VERLANGLIJSTJE? ‘Ik zou heel graag de interessante talentvolle jonge kunstenaars uitnodigen die Turkije rijk is. Maar dat is moeilijk omdat ze niet gekend zijn. Het publiek moet de hedendaagse kunst nog leren appreciëren. Bovendien is ons budget niet toereikend.’KASSA KASSA? ‘De inbreng van de overheid is zestig procent van het totale budget. Dertig procent komt van onze partners en tien procent van de verkoop van tickets.’VRAAG AAN DE MINISTER? ‘Minister Anciaux heeft schitterend werk geleverd, zowel voor allochtone als voor autochtone kunstenaars. Mijn vraag is dezelfde als vier jaar geleden: wanneer slagen we erin jonge allochtonen op te leiden via de reguliere kunstenopleidingen?’

“Bij Marokkaanse gezinnen is het zo dat een meisje thuis blijft tot ze trouwt,” zegt een jonge moeder uit Borgerhout. “Een jongen mag vroeger het huis uit. Hij mag bovendien kiezen of hij alleen gaat wonen of gaat trouwen.” Een andere Marokkaanse vrouw heeft drie kinderen waarvan de oudste, achttien jaar, nog studeert en thuis woont. Ook haar eigen moeder woont soms een tijdje bij hen in. “Alleen het meisje moet in het huishouden helpen,” zegt ze een beetje verlegen. Dat is niet bij alle Marokkaanse gezinnen zo. “Mijn jongste zoon van elf moet wel opruimen,” vertelt een enthousiaste mama van vijf kinderen. Haar oudste zoon is dertig en werkt. “Hij ging alleen wonen toen hij zeventien was. Om alles te bekostigen, stopte hij met school en ging hij werken. Sinds hij getrouwd is, woont hij bij de familie van zijn vrouw.”

Praktische gezelligheid

“Bij ons staat er niet echt een leeftijd op het verlaten van het ouderlijke huis,” vertelt mijnheer Labrouwi. “Wij laten onze kinderen zelf beslissen wanneer zij het huis willen verlaten. Ons huis is groot genoeg en zolang onze zoon voelt dat hij beter af is bij ons, kunnen we niet anders dan zijn keuze te respecteren.”
“Dat is wel anders in ons geboorteland,” vult mevrouw Labrouwi aan. “In Marokko blijven de kinderen soms zelfs tot na hun trouw bij de ouders wonen. Meestal gebeurt dat bij gezinnen die het financieel wat minder hebben.” Op die manier kunnen de ouders voor de kinderen zorgen als ze klein zijn en de kinderen op hun beurt voor de ouders zorgen als ze wat ouder zijn.
Naast deze praktische overwegingen vinden veel families in Marokko het gewoon gezellig om met veel mensen in huis te wonen. “Het is leuk als de grootouders hun kleinkinderen voortdurend kunnen zien,” zegt mevrouw Labrouwi. “Zo kunnen de ouders van de kleinkinderen rustig gaan werken, zonder zich zorgen hoeven te maken over kinderopvang.”

download het volledgie artikel hier.

“Iedereen is anders, maar buiten het uiterlijk verschillen mensen niet veel”, vertelt professor Annelies Moors. Zij is antropologe aan de Universiteit van Amsterdam. Ze begon een onderzoek over islam en mode in Jemen. Vandaar ging ze van moslimland tot moslimland om de evolutie te onderzoeken van vrouwen die steeds modebewuster worden. Het bewust creatief omgaan met de hoofddoek, maar ook haute couture in islammode, ontwikkelde zich eerst in landen met een moslimmeerderheid, zoals Indonesië, Turkije, Maleisië, Dubaï en Egypte. Zelfs in Iran, het land waarvan je het minst verwacht dat er zoiets als ‘halalmode’ bestaat, organiseren vrouwen mode-evenementen.
In de westerse wereld is de mode ook stilaan aan het groeien. In Engeland heb je The Hijab shop. Daar kun je online de nieuwste trends vinden en kopen. Heel speciaal in Nederland is de Turkse winkel Manzaram. Je vindt er een mix van hoofddoeken in allerlei vormen en kleuren, maar even goed lange modieuze kleren die je ook in de H&M kunt vinden.

Geen subcultuur

Volgens Lotte De Bruyne, panellid en medewerkster kenniscentrum Ladda vzw, behoort ‘Halalmode’ niet tot een subcultuur. “Het is geen één volledig afgebakende groep. Er zijn heel verschillende mensen die op een andere manier omgaan met mode”, zegt De Bruyne. Jongeren gaan veel vloeiender om met subculturen en benoemen het daarom vaak ook niet zo. Er wordt liever gesproken over subgroepen, omdat jongeren zich daartussen gelijk bewegen. Er zijn verschillende soorten meisjes, allen met een eigen karakter en eigen visie op de wereld. Het enige dat ze gemeenschappelijk hebben is het dragen van een hoofddoek. Jongens profileren zich meer in groepen terwijl meisjes meer voor het subtiele gaan. Birsen Taspinar, panellid en psychologe, zegt dat de stijl samen met het islamisme is gekomen. “Het is nu meer actueel, omdat veel jongeren eraan deelnemen”, aldus Taspinar.

Moslimjongens en mode

Toch houden niet alleen moslimmeisjes zich bezig met mode en religie. Jongens voelen zich erg aangetrokken tot R’n’B. Je ziet een variatie van hiphopstijl tot Kanye West-stijl, de meer ijdele stijl. Ze combineren traditionele met westerse kledij en proberen zo hun eigen ‘identity product’ te creëren. Tegenover de buitenwereld moeten jongens evenveel verantwoording afleggen als meisjes over wat ze dragen, wat wel en wat niet mag.

Apartheidscultuur

Filip Dewinter van het Vlaams Belang noemt het panelgesprek over ‘Halalmode’, het promoten van een apartheidscultuur voor moslims door het stadsbestuur. Hij zal hierover Antwerps schepen van Diversiteit Monica De Coninck bij de volgende gemeenteraad een vraag stellen.

© 2009 – StampMedia – Farah Ahaddour

Op de online helpdesk kunnen bedrijven in alle discretie hun vragen kwijt. Binnen 24 uur volgt bevestiging van de ontvangst en niet veel later neemt een medewerker persoonlijk contact op met het bedrijf. Inhoudelijke feedback volgt binnen tien werkdagen.

Handreiking

Een team deskundigen van de8 buigt zich over elke vraag en tracht instrumenten aan te reiken om tot een oplossing te komen. Omdat elke bedrijfssituatie uniek is en een frisse, onvooringenomen kijk vergt, bieden zij antwoorden op maat van het bedrijf. Tijdens de volgende maanden kan het bedrijf rekenen op steun en opvolging. “Wij kijken samen met het bedrijf hoe zij het probleem kunnen oplossen. Wij wijzen vooral op opties en proberen zelf
geen knopen door te hakken, maar het bedrijf te ondersteunen”, aldus Teamcoördinator Werk de8 Anja Boonen.

Drempelvrees

Het Infopunt Diversiteit speelt met dit meldpunt in op een actuele nood. De webstek richt zich tot Antwerpse bedrijven en organisaties die op zoek zijn naar hulp of ondersteuning bij het managen van een diverse werkplek. Omdat ze niet weten waar ze zich aan kunnen verwachten, aarzelen velen om hun personeelsbestand kleur te geven. Vragen en onzekerheden zorgen voor de nodige drempelvrees. “De omgevingsanalyse die we in het kader van ons nieuw meerjarenplan opmaakte, heeft ons aangetoond dat veel zaakvoerders, leidinggevenden en personeelsverantwoordelijken vastzitten op vlak van verscheidenheid op de werkvloer. Met het project infopunt diversiteit willen wij daar komaf mee maken”, vertelt Boonen.

Vrijblijvend advies

Bedrijven weten vaak geen raad met enkele terugkerende problematische vragen: mogen moslims bidden op het werk of wat met verlof- en feestdagen (bv. ramadan). Bedrijven die zich willen engageren en intern een mentaliteitsverandering op gang willen brengen, kunnen een diversiteitsplan opstarten onder begeleiding van het Resoc. Anderen bleven tot nog toe op hun honger zitten. Zij kunnen voortaan terecht bij het Infopunt Diversiteit, dat vrijblijvend hulp en advies geeft bij ad-hoc problemen.

© 2009 – StampMedia – Haik Guevorkian

Meer info over Stampmedia vind je hier.